265 papers
De evolutiebiologie verkent hoe leven op aarde zich door de tijd heen heeft ontwikkeld en aangepast. Deze fascinerende wetenschap bestudeert de mechanismen achter diversiteit, variatie en de aanpassing van soorten aan hun omgeving. Van de kleinste genetische veranderingen tot de vorming van nieuwe soorten, dit veld biedt een diep inzicht in de geschiedenis van het leven zelf.
Op Gist.Science verzamelen we elk nieuw voorpublicatieartikel dat op bioRxiv verschijnt binnen dit domein. Voor elke preprint bieden we zowel een toegankelijke samenvatting in gewone taal als een gedetailleerde technische analyse, zodat iedereen de nieuwste inzichten kan begrijpen zonder vast te lopen in jargon. Hieronder vindt u de meest recente publicaties over evolutiebiologie.
Deze studie introduceert een geïntegreerd genomics-database met duizenden genoomsequenties van de uitkruisende soorten *Arabidopsis lyrata* en *Arabidopsis arenosa*, die onderzoekers toegang biedt tot geografische en genetische variatie om lokale adaptatie en evolutionaire processen te bestuderen.
Dit paper introduceert scoup, een R-gebaseerde codonsequentie-simulator op het Bioconductor-platform die phylogenetische en populatiegenetische concepten verenigt door het Halpern-Bruno mutatie-selectiemodel te combineren met een Ornstein-Uhlenbeck-proces om natuurlijke selectie op complexe fitnesslandschappen te simuleren.
Dit genomisch onderzoek onthult dat *Clonostachys rosea* zowel homothallische als heterothallische lijnen bevat, waarbij de heterothallische vorm de oorspronkelijke staat is en de homothallische lijnen zich via een enkele oorsprong in Zuid-Amerika hebben ontwikkeld en wereldwijd hebben verspreid.
Dit onderzoek toont aan dat selectie voor vertraagde voortplanting bij fruitvliegen leidt tot een langere levensduur en versterkte immuunafweer, gedreven door een polygenetisch adaptief proces waarbij convergente mutaties in genen voor neurale ontwikkeling een sleutelrol spelen.
Dit onderzoek integreert genetische en morfologische data om de systematiek van het Aziatische witogige complex (Zosterops spp.) te verduidelijken, waarbij wordt geconcludeerd dat hoewel er duidelijke fylogenetische splitsingen en morfologische variatie zijn, de snelle radiatie nog niet heeft geleid tot volledig evolutionair onafhankelijke soorten.
Dit onderzoek toont aan dat het Nieuw-Zeelandse conifeer *Podocarpus nivalis* een hybride oorsprong heeft, ontstaan uit kruising tussen *P. laetus* en een trans-Tasmaanse migrant *P. lawrencei*, wat de rol van reticulaire evolutie en introgressie in de adaptatie van Zuidelijk Halfrond-coniferen onderstreept.
Deze studie toont aan dat de evolutie van SARS-CoV-2 tijdens de pandemie is overgegaan van een focus op infectiviteit naar een strategie van pure immuunontsnapping, waarbij succesvolle varianten een combinatie van mutaties hebben ontwikkeld die de infectiviteit behouden terwijl ze de antigeenontsnapping systematisch verhogen.
Dit onderzoek ondersteunt Haeckels hypothese dat het lichaam van sponzen homoloog is aan die van eumetazoïeën, door middel van een celatlas van de kalkspons *Sycon capricorn* die aantoont dat de binnenste en buitenste lagen van sponzen overeenkomen met respectievelijk het endoderm en ectoderm van complexere dieren.
Dit onderzoek biedt een gedetailleerde morfologische karakterisering van de vervelling bij de Atlantische hoefijzerkrab *Limulus polyphemus*, waarmee een robuuste methode voor het bepalen van vervellingsstadia wordt ontwikkeld en inzicht wordt verkregen in zowel de fylogenetische behouding als de evolutionaire convergentie van vervellingspatronen binnen de geleedpotigen.
Hoewel mannetjes via zaadvloeistof-eiwitten de herpaartijd van vrouwtjes verlengen om hun eigen voortplantingsbelangen te dienen, blijkt uit dit wiskundige model dat deze eiwitten de seksuele conflicten juist verminderen door vrouwtjes een bredere marge voor herpaartijden te bieden, waardoor hun voortplantingsbelangen beter worden afgestemd.